Co budzi niepokój przed pierwszą wizytą w gabinecie podologicznym?

Obawa przed bólem podczas zabiegu, szczególnie jeśli problem (np. wrastający paznokieć czy duży odcisk) jest zaawansowany i powoduje już dolegliwości bólowe.

Są zabiegi, które faktycznie mogą powodować dyskomfort, należą do nich odbarczanie wału paznokciowego jeśli paznokieć wrasta oraz usuwanie odcisków. Jednak należy pamiętać, że podolog pracuje do tzw. granicy bólu i nie będzie torturował klienta 🙂 W przypadku odbarczania wału paznokciowego zabieg jest szybki i wprawiona ręka podologa zrobi to bardzo sprawnie. Możliwe jest także zastosowanie zamrażacza na miejsce poddane zabiegowi.

Niepewność co do przebiegu wizyty – brak wiedzy, jak wygląda badanie, jakie procedury zostaną zastosowane i czy będą one komfortowe.

Zawsze przed wizytą omawiam to co będzie robione podczas zabiegu. Zwykle bywa tak, że po wizycie klienci przyznają, że ich obawy były nieproporcjonalnie duże do faktycznie przeprowadzonej wizyty.

Lęk przed diagnozą – obawa, że z pozoru niewielki problem okaże się poważniejszym schorzeniem wymagającym długotrwałego lub skomplikowanego leczenia.

Nie jesteśmy lekarzami, więc nie możemy stawiać diagnozy. Jednak możemy klientowi wiele zasugerować. Z doświadczenia wiem, że obawa przed diagnozą zwykle jest wyolbrzymiona i w gabinecie okazuje się, że problem choć istotny dla klienta, nie jest aż tak duży.

Poczucie zaniedbania i myśl, że ich przypadek jest „najgorszy”, z jakim podolog miał do czynienia.

Jako podolodzy widzieliśmy już wiele, jesteśmy po to by pomóc, a nie oceniać. Praktycznie każdy przypadek jest inny i do każdego podchodzimy w indywidualny sposób.

Niepewność co do skuteczności terapii – obawa, że mimo wizyty i ewentualnych kosztów, problem nie zostanie rozwiązany.

Kluczem jest zaufanie. Jeśli wybierasz się do podologa, jako specjalisty w swojej dziedzinie warto mu zaufać. Przy odpowiedniej terapii i stosowaniu się do zaleceń domowych szybko osiągniesz zamierzone efekty. Pamiętaj, że w każdej chwili możesz zmienić specjalistę. W tej chwili na rynku jest coraz więcej gabinetów podologicznych, z których można wybrać ten, który najbardziej będzie Ci odpowiadał.

Obawy higieniczne – rzadziej, ale mogą pojawić się wątpliwości co do standardów higieny i sterylności narzędzi w gabinecie

Jeśli masz takie obawy warto spytać w danym gabinecie o to, jakie stosowane są procedury higieny i sterylności narzędzi. Należy pamiętać, że gabinety podologiczne podlegają pod sanepid i są przez nie na bieżąco kontrolowane.

Najczęstsze mity o pracy podologa w Polsce

Mit: Podolog to to samo co kosmetyczka lub pedicurzystka

Fakt: To najczęstszy mit. Kosmetyczka skupia się na estetyce stóp i wykonuje zabiegi pielęgnacyjne na zdrowej skórze i paznokciach. Podolog natomiast jest specjalistą, który zajmuje się diagnozowaniem i terapią zmian patologicznych w obrębie stóp, takich jak wrastające paznokcie, modzele, odciski, brodawki czy grzybica. Posiada wiedzę z zakresu anatomii, fizjologii i patofizjologii stóp.

Mit: Podolog jest lekarzem.

Fakt: W Polsce podolog nie jest lekarzem w rozumieniu posiadania dyplomu studiów medycznych (MD). Jest to wykwalifikowany specjalista, który ukończył specjalistyczne kursy lub studia podyplomowe. Może jednak ściśle współpracować z lekarzami różnych specjalności (np. diabetologami, ortopedami, dermatologami).

Mit: Do podologa idzie się tylko wtedy, gdy stopa jest w bardzo złym stanie.

Fakt: Chociaż podolog leczy zaawansowane zmiany, jego rola obejmuje również profilaktykę i wczesne wykrywanie problemów. Regularne wizyty pomagają utrzymać stopy w dobrej kondycji, zapobiegają rozwojowi schorzeń i są wskazane dla każdego, kto chce dbać o swoje stopy, a zwłaszcza dla osób z grup ryzyka, np. diabetyków.

Mit: Wizyta u podologa jest zawsze bolesna.

Fakt: Zabiegi podologiczne mają na celu złagodzenie bólu i dyskomfortu. Nowoczesne techniki i sprzęt pozwalają na przeprowadzanie większości procedur w sposób komfortowy dla pacjenta.

Mit: Podolog zajmuje się tylko osobami starszymi.

Fakt: Z problemami stóp (np. wrastającymi paznokciami, brodawkami) zmagają się osoby w każdym wieku, od dzieci po seniorów, i każdy może skorzystać z pomocy podologa.

Mit: Podolog leczy tylko objawy, a nie przyczyny problemów.

Fakt: Podolodzy dążą do zidentyfikowania pierwotnej przyczyny problemu (np. poprzez ocenę sposobu chodzenia, noszonego obuwia, czy wykonanie dodatkowych testów diagnostycznych) i planują kompleksową terapię, a nie tylko usuwają objawy

Przyczyny powstawania brodawek wirusowych

Drogi zakażenia wirusem HPV:

  • Bezpośredni kontakt: Wirus przenosi się głównie poprzez bezpośredni kontakt skóra-skóra z osobą zakażoną.
  • Pośredni kontakt: Można zakazić się przez dotykanie skażonych powierzchni lub przedmiotów, takich jak podłogi (np. na basenach, w saunach, wspólnych prysznicach, szatniach),wspólne ręczniki, skarpetki, buty czy sprzęty sportowe.
  • Autoinokulacja (samozakażenie): Wirus może przenosić się z jednej części ciała na drugą u tej samej osoby, na przykład poprzez dotykanie brodawki, a następnie innej partii skóry.
  • Mikrourazy skóry: Wirus łatwiej wnika do organizmu przez uszkodzony naskórek, np. drobne ranki, zadrapania, otarcia czy pęknięcia skóry.

Czynniki ryzyka i sprzyjające warunki

  • Osłabiony układ odpornościowy (immunospuresja): Osoby z obniżoną odpornością (np. po chemioterapii, zakażone wirusem HIV, przyjmujące leki immunosupresyjne) są bardziej podatne na zakażenie wirusem HPV i mają trudności w jego zwalczaniu.
  • Wilgotne środowisko: Wirus HPV rozwija się najlepiej w ciepłych i wilgotnych warunkach, co sprawia, że miejsca takie jak baseny czy sauny są częstymi źródłami zakażeń.
  • Niedostateczna higiena osobista: Brak dbałości o higienę, np. niecodzienne mycie stóp, używanie niesterylnych narzędzi do pielęgnacji (np. w salonach kosmetycznych), sprzyja zakażeniom.
  • Wiek: Dzieci i młodzież są częściej dotknięte problemem brodawek wirusowych, prawdopodobnie z powodu częstszego kontaktu z wirusem w szkołach, na basenach i mniej rozwiniętej świadomości higienicznej.

Co wspólnego ma witamina D3 z brodawkami wirusowymi?

Niektóre badania obserwacyjne sugerują, że pacjenci z brodawkami wirusowymi mogą mieć istotnie niższy średni poziom witaminy D w surowicy krwi w porównaniu do osób zdrowych. Te ustalenia wskazują na potencjalny związek między niedoborem a podatnością na infekcje wirusowe, w tym HPV, co jest logiczne ze względu na funkcję witaminy D w modulacji odpowiedzi immunologicznej.

*Funda Tamer, Mehmet Eren Yuksel, Yavuz Karabag, Pre-treatment vitamin B12, folate, ferritin, and vitamin D serum levels in patients with warts: a retrospective study, Croat Med J. 2020 Feb;61(1):28–32. doi: 10.3325/cmj.2020.61.28

Najwięcej dowodów naukowych dotyczy wykorzystania witaminy D3 w terapii już istniejących brodawek. Badania kliniczne wykazały wysoką skuteczność podawania witaminy D3 w formie iniekcji doogniskowych (bezpośrednio w brodawkę).

*Uzma Noureen, Rohan R Shah , Nadia Waqas, Shawana Sharif, Amar Shah, Babar K Rao

*Efficacy of Intralesional Vitamin D3 for Treatment of Verruca Vulgaris: A Randomized Control Study, J Clin Aesthet Dermatol. 2023 Aug;16(8):47–50.

Przykładowo, badanie z 2024 r. obejmujące 204 brodawki wykazało 82% całkowitego ustąpienia zmian po 4 sesjach iniekcji witaminy D3.

Inne badania również potwierdzają, że iniekcje te są bezpieczną, ekonomiczną i skuteczną metodą leczenia, zwłaszcza w przypadku brodawek opornych na inne terapie.

W leczeniu brodawek stawiam na holistyczne podejście: bezpieczne, sprawdzone metody oraz wzmocnienie odporności. To pomaga usunąć zmiany i ograniczyć ich powrót. Największą uwagę przykładam do odporności dzieci, bo niedojrzały układ odpornościowy łatwiej ulega zakażeniu.

Wielu pacjentów pyta: dlaczego mimo szczepienia przeciw HPV można zachorować na brodawki?

Szczepienia przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV) chronią przed najbardziej rakotwórczymi i najczęstszymi typami wirusa.

Obecnie w Polsce i na świecie dostępne są różne rodzaje szczepionek (2-walentne, 4-walentne, a najnowsze 9-walentne), które chronią przed następującymi typami HPV:

  • Szczepionki 2-walentne (np. Cervarix): chronią przed typami HPV 16 i 18. Typy te odpowiadają za niemal 80-90% przypadków raka szyjki macicy.
  • Szczepionki 4-walentne (np. Gardasil, Silgard – obecnie wycofywane i zastępowane przez 9-walentną): chroniły przed typami HPV 6, 11, 16 i 18. Typy 6 i 11 są odpowiedzialne za powstawanie większości brodawek narządów płciowych (kłykcin kończystych).
  • Szczepionki 9-walentne (np. Gardasil 9): stanowią najszerszą ochronę. Chronią przed dziewięcioma typami wirusa: HPV 6, 11, 16, 18, 31, 33, 45, 52 i 58.

Kurzajki także są wywoływane przez zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV). Jednak Istnieje ponad 100 typów tego wirusa, a tylko niektóre z nich odpowiadają za konkretne rodzaje brodawek (np. typy 1, 2, 3, 7, 10, 27, 57 są związane z brodawkami skórnymi)

Mity Podologiczne

Mit: Wrastający paznokieć trzeba głęboko wyciąć po bokach. To jeden z najbardziej szkodliwych mitów. Obcinanie paznokci w ten sposób (zaokrąglanie boków) prowadzi do ich nienaturalnego wzrostu i jest główną przyczyną nawracającego problemu wrastania paznokci.

Fakt: Paznokcie u stóp należy obcinać zgodnie z ich naturalnym kształtem. W przypadku wrastających paznokci, zamiast wycinania, stosuje się profesjonalne zabiegi podologiczne lub zakłada specjalne klamry korygujące wzrost płytki.

Mit: Każdy wrastający paznokieć wymaga operacji (plastyki wałów). Nieprawda. W wielu przypadkach wystarczy odpowiednia korekta płytki i profesjonalne opracowanie podologiczne, a zabiegi chirurgiczne są ostatecznością, stosowaną przy przewlekłych lub bardzo zaawansowanych przypadkach

Mit: Stopy nie wymagają specjalnej pielęgnacji, wystarczy zwykłe mydło. Stopy, podobnie jak inne części ciała, wymagają regularnej i odpowiedniej pielęgnacji. PH szarego mydła może wysuszać skórę, a długotrwałe moczenie stóp, zwłaszcza przy istniejących problemach (jak grzybica czy rany), może pogorszyć ich stan.

Fakt: Zaleca się stosowanie dedykowanych kosmetyków do stóp i regularną pielęgnację, a w przypadku problemów – konsultację z podologiem.

Mit: Zrogowaciały naskórek należy usuwać na mokro, po długim moczeniu stóp. Podolodzy zalecają usuwanie zrogowaciałego naskórka na sucho w gabinecie podologicznym. Moczenie stóp przed zabiegiem sprawia, że skóra pęcznieje, co utrudnia precyzyjną ocenę, ile naskórka należy usunąć.

 

UWAGA

Nie należy stóp trzeć tarką ani pumeksem. Podczas intensywnego tarcia wyzwala się duża ilość ciepła, przez co skóra w reakcji obronnej wytwarza więcej zrogowaciałego naskórka.

Mit: Grzybicę można wyleczyć domowymi sposobami, np. olejkiem z drzewa herbacianego. Domowe metody często okazują się nieskuteczne i mogą opóźniać wdrożenie właściwego leczenia, co prowadzi do zaostrzenia problemu.

Fakt: Infekcje grzybicze wymagają profesjonalnej diagnozy i leczenia odpowiednimi preparatami, często przepisywanymi przez specjalistę. Często też wymagana jest współpraca z dermatologiem.

Mit: Pedicure kosmetyczny jest wystarczający do rozwiązania problemów podologicznych. Pedicure kosmetyczny skupia się na estetyce. W przypadku schorzeń takich jak modzele, odciski, czy wrastające paznokcie, konieczna jest wizyta u podologa, który dysponuje odpowiednimi kwalifikacjami i sterylnymi narzędziami do przeprowadzenia zabiegów leczniczych.

 

Gabinet Podologiczny Klaudia Kotyńska, ul. Krasickiego 12a, Bielsko-Biała, tel. 501 756 770

Podstawowy Zabieg Podologiczny to nie tylko…

To także:

Inwestycja w zdrowie i komfort Twoich stóp

Zapobieganie problemom w przyszłości

Natychmiastowe uczucie lekkości

Uwolnienie od bólu i dyskomfortu

Wzrost pewności siebie

Odprężenie i chwila wytchnienia

Inwestycja w Twoje dobre samopoczucie

Jeśli chcesz poczuć się wyjątkowo i mieć pewność, że Twoje stopy są w dobrych rękach serdecznie zapraszam Cię do mojego gabinetu.

 

18 listopada – Europejski Dzień Wiedzy o Antybiotykach

Minusy miejscowego stosowania antybiotykoterapii:

  • częste reakcje alergiczne wywoływane miejscowo
  • niewielka penetracja antybiotyku w głębsze warstwy skóry
  • podanie miejscowe może powodować powstawanie opornych szczepów bakterii bytujących na skórze (np. gronkowiec), które mogą się rozprzestrzeniać i być przyczyną uogólnionych zakażeń.
  • podanie antybiotyku miejscowo może zaburzać naturalną florę skóry, która “stoi na straży” bezpieczeństwa i nie dopuszcza do jej kolonizacji przez patogenne drobnoustroje.
  • Poprzez stosowanie i powszechny dostęp do antybiotyków używanych nie tylko miejscowo oporność bakterii wzrasta a sam zasób antybiotyków się kurczy
  • Nie należy stosować antybiotyków miejscowo na rozległe, zwłaszcza głębokie zmiany skórne, owrzodzenia. W takich przypadkach można zastosować szereg preparatów antyseptycznych o udowodnionym działaniu przeciwbakteryjnym (np. podchloryn sodu, preparaty srebra).

Antybiotykoterapia miejscowa w leczeniu ran zalecana jest wyłącznie w szczególnych okolicznościach, np. w przypadku ran z odsłoniętymi kośćmi lub ranami penetrującymi do kości i może być przeprowadzana tylko przez wysoce wykwalifikowany zespół terapeutyczny.

Nie istnieją dowody naukowe mówiące o skuteczności miejscowego leczenia ran antybiotykami. Natomiast zgodnie z obecnym stanem wiedzy – miejscowo stosowany antybiotyk nie jest w stanie przedostać się przez warstwę biofilmu, a więc osiągnięcie terapeutycznego stężenia antybiotyku w ranie nie jest możliwe.

Światowy Dzień Cukrzycy 2025

Dlaczego chorując na cukrzycę musisz zadbać o swoje stopy? 

  • podwyższony poziom glukozy we krwi z czasem prowadzi do uszkodzenia nerwów (neuropatii) i zaburzeń krążenia (angiopatii), co znacznie zwiększa ryzyko poważnych powikłań, w tym owrzodzeń, infekcji a nawet amputacji. 
  • neuropatia powoduje utratę czucia w stopach, co oznacza, że pacjent może nie odczuwać bólu, mrowienia, skaleczeń, pęcherzy a nawet oparzeń. Drobne urazy mogą zostać przeoczone, a nieleczone szybko przekształcić się w trudno gojące się rany. 
  • cukrzyca uszkadza naczynia krwionośne ograniczając   przepływ krwi do stóp. Słabe ukrwienie sprawia, że rany goją się znacznie wolniej, a układ odpornościowy ma utrudniony dostęp do miejsca infekcji, co sprzyja rozwojowi zakażeń. 

Połączenie utraty czucia i słabego krążenia sprawia, że osoby z cukrzycą są bardzo podatne na rozwój owrzodzeń stóp, które są główną przyczyną hospitalizacji z powodu powikłań cukrzycowych. Aż 85% amputacji u diabetyków jest poprzedzonych owrzodzeniem. Skóra staje się sucha, cienka i bardziej podatna na uszkodzenia. Może dochodzić również do zmian w kształcie stopy i paznokci. 

Transformacja paznokci

Przedstawiam efekty terapii klamrą tytanową! Po trzech miesiącach stosowania zauważalnie poprawiła się płytka paznokcia, a ból i stany zapalne ustąpiły. Umów się na wizytę, aby odkryć moc podologii!

Wkręcający się paznokieć może powodować silny ból i stany zapalne. Terapia klamrą tytanową przynosi ulgę i znaczącą poprawę w stanie paznokcia. Umów się na wizytę!

 

 

Po trzech miesiącach stosowania klamry ortonyksyjnej, zauważalne poszerzenie płytki paznokcia i ustąpienie bólu.

Efekt terapii klamrą tytanową to widoczna poprawa stanu paznokcia, zniknięcie bólu i stanów zapalnych. Umów się na wizytę w gabinecie podologicznym już dziś!

Umów się na wizytę i zadbaj o zdrowe paznokcie!

Szczegóły na booksy.com lub zadzwoń: 501756770